IMO przyjmuje
największy na świecie Obszar Kontroli Emisji (ECA) – Morze Północno-Wschodniego
Atlantyku
Nota kancelarii –
MARPOL, emisje statkowe i transformacja energetyczna żeglugi
Kancelaria Marek Czernis & Co. aktywnie doradza
armatorom, operatorom, podmiotom offshore, terminalom, instytucjom finansującym
oraz inwestorom sektora energetycznego w zakresie: MARPOL Annex VI, Emission
Control Areas (ECA), paliw alternatywnych, LNG i metanolu jako paliwa
żeglugowego, ESG i compliance środowiskowego, offshore wind, oraz regulacji
związanych z dekarbonizacją transportu morskiego.
Przyjęcie nowego obszaru ECA przez IMO stanowi jedno z
najważniejszych wydarzeń regulacyjnych ostatnich lat w zakresie ochrony
środowiska morskiego i emisji statkowych.
1. Wprowadzenie –
największy ECA na świecie
Międzynarodowa Organizacja Morska (IMO) zatwierdziła
utworzenie nowego North-East Atlantic Emission Control Area (North-East
Atlantic ECA) obejmującego rozległy obszar północno-wschodniego Atlantyku. Po
wejściu w życie będzie to największy geograficznie obszar ECA na świecie.
Nowy obszar został zatwierdzony podczas MSC/MEPC IMO
2025–2026 i stanowi kolejny etap rozszerzania globalnych wymogów ograniczania
emisji ze statków.
2. Czym jest ECA?
Emission Control Area (ECA) to specjalny obszar morski
ustanowiony na podstawie MARPOL Annex VI, na którym obowiązują zaostrzone
wymagania dotyczące emisji pochodzących ze statków.
ECA służą ograniczeniu emisji: tlenków siarki (SOx), tlenków
azotu (NOx), cząstek stałych (Particulate Matter), oraz innych zanieczyszczeń
powietrza pochodzących z żeglugi.
W praktyce oznacza to konieczność stosowania: paliw o bardzo
niskiej zawartości siarki, scrubberów, LNG, metanolu lub innych technologii
redukcji emisji.
3. Zakres nowego
obszaru
Nowy North-East Atlantic ECA obejmuje wody morskie
znajdujące się pod jurysdykcją: Portugalii, Hiszpanii, Francji, Irlandii, Belgii,
Niderlandów, Niemiec, Danii, Islandii oraz Zjednoczonego Królestwa.
Obszar ten obejmuje jedne z najintensywniej eksploatowanych
szlaków żeglugowych świata, łączących: Morze Północne, Kanał La Manche, Atlantyk,
porty Europy Zachodniej oraz szlaki transatlantyckie.
4. Znaczenie
środowiskowe
Według analiz przedstawionych podczas prac IMO nowy obszar
ECA ma prowadzić do znaczącego ograniczenia emisji SOx, PM oraz NOx w jednym z
najgęściej uczęszczanych regionów żeglugowych świata.
Oczekiwane korzyści obejmują: poprawę jakości powietrza, ograniczenie
skutków zdrowotnych dla ludności nadbrzeżnej, zmniejszenie zakwaszenia
środowiska oraz ograniczenie wpływu żeglugi na klimat i ekosystemy morskie.
5. Skutki dla
armatorów
Dla armatorów nowe regulacje oznaczają konieczność dalszego
dostosowania floty do wymogów środowiskowych.
W praktyce może to wymagać: stosowania paliw zgodnych z ECA,
inwestycji w scrubbery, modernizacji silników, wykorzystania LNG lub metanolu, wdrażania
nowych systemów monitorowania emisji.
W szczególności dotyczy to: tankowców, kontenerowców, masowców,
statków offshore, jednostek serwisowych oraz promów operujących w regionie.
6. Znaczenie dla
sektora offshore
Nowy ECA będzie miał szczególne znaczenie dla rozwijającego
się sektora offshore wind na Atlantyku i Morzu Północnym.
Coraz większa liczba: SOV, CTV, jednostek instalacyjnych, kablowców
oraz jednostek serwisowych
będzie musiała spełniać nowe standardy środowiskowe.
W praktyce może to przyspieszyć przechodzenie sektora
offshore na: LNG, methanol, biofuels oraz napędy hybrydowe.
7. Znaczenie dla
finansowania i ESG
Rozszerzenie ECA wpisuje się w szerszy trend dekarbonizacji
żeglugi.
Dla instytucji finansujących oznacza to dalszy wzrost
znaczenia: ESG compliance, green shipping, environmental due diligence oraz
oceny ryzyk regulacyjnych.
Coraz częściej finansowanie nowych jednostek uzależnione
jest od zdolności statku do spełniania przyszłych wymagań środowiskowych.
8. Wnioski kancelarii
Utworzenie North-East Atlantic ECA stanowi kolejny istotny
krok IMO w kierunku zaostrzenia globalnych standardów środowiskowych dla
żeglugi.
Najważniejsze konsekwencje obejmują: dalsze ograniczanie
emisji statkowych, wzrost kosztów compliance dla części floty, przyspieszenie
inwestycji w paliwa alternatywne, zwiększenie znaczenia LNG, metanolu i
technologii zeroemisyjnych oraz dalszą integrację wymogów środowiskowych z
finansowaniem projektów morskich.
Dla armatorów i operatorów oznacza to konieczność już dziś
uwzględniania nowych wymogów w planowaniu inwestycji, modernizacji oraz
strategii eksploatacyjnych.